عسل وحشی کوهی

رنگ عسل وحشی کوهی معمولاً تیره‌تر و عمیق‌تر از عسل‌های پرورشی است؛ از کهربایی تیره تا قهوه‌ای طلایی متغیر است.
بافت آن بسیار غلیظ و چسبنده بوده و میزان رطوبت طبیعی‌اش کمتر است.
طعم این عسل پیچیده، گرم و تلخ‌ـ‌کاراملی است؛ چراکه زنبورهای وحشی از شهد گل‌های متنوع مرتعی، گیاهان دارویی و شیره‌ی درختان کوهی تغذیه می‌کنند.
رایحه‌ای قوی و ماندگار دارد که بوی «زمین و سنگ و گیاه» را در خود نهفته دارد — نشانه‌ای از خلوص زیستگاه کوهستانی آن.

برداشت عسل وحشی کوهی یکی از دشوارترین و پرخطرترین انواع برداشت عسل در دنیاست.
زنبورداران محلی با دقت و احترام به محیط زیست، در فصل تابستان و اوایل پاییز، با صعود به ارتفاعات و یافتن لانه‌های زنبورهای وحشی در دل صخره‌ها، بخشی از شان طبیعی را جمع‌آوری می‌کنند.
این فرآیند باید بدون آسیب به کلنی زنبورها انجام شود تا چرخه‌ی طبیعی آن‌ها پایدار بماند.
به‌دلیل این سختی و کمیابی، عسل وحشی کوهی در رده‌ی گران‌بهاترین عسل‌های طبیعی ایران قرار می‌گیرد.

زنبورهای تولیدکننده‌ی این عسل از گونه‌های Apis mellifera meda (زنبور عسل ایرانی) هستند که به‌صورت وحشی در مناطق کوهستانی زندگی می‌کنند.
آن‌ها بدون دخالت انسان، با غریزه‌ی طبیعی خود در شکاف‌ها لانه می‌سازند و از شهد گیاهان خودرو، شیره‌ی درختان و گاه ترشحات قندی گیاهان مرتعی تغذیه می‌کنند.
عسل حاصل، به دلیل این تنوع تغذیه‌ای، دارای غنای آنزیمی بالا، مواد معدنی بیشتر و خاصیت آنتی‌اکسیدانی قوی‌تر نسبت به عسل‌های پرورشی است.